Terwijl Wilders druk bezig is de samenleving op te splitsen in Nederlanders en moslims, zijn bedrijven juist hard aan het werk om de samenleving op te splitsen in jongens en meisjes.
In de jaren ‘70 (‘vroeger’) was Lego voor ieder kind. Jongens en meisjes speelden allemaal met dezelfde Lego. Daar was tevens de marketing van Lego op gericht, met een reclame waarop een stoer meisje met een Lego-bouwwerk te zien was. Zo’n reclame is nu ondenkbaar, want Lego heeft nu een aparte meisjes-Legolijn en wil dat alle meisjes dat kopen. Immers: hoe meer markten, hoe meer omzet.
Disney kende een zwarte periode in 2000. De verkoop van de merchandise daalde met 30% en films als ‘A bug’s life’ deed de verkoop ook niet stijgen (wie wil er nou een mier als knuffel). Totdat Andy Mooney, net overgekomen van Nike, het licht zag. Bij een show van ‘Disney on Ice’ stonden allerlei meisjes in de rij die van top tot teen als prinsesjes gekleed waren. Dus haalde Mooney alle oude Disney prinsessen uit kast, van Assepoester tot Pocahontas, en plaatste ze allemaal in eenzelfde reclame. Het succes was ongehoord, de prinsessen-hype was begonnen. Tot groot genoegen van Barbie, die de verkoop enorm zag stijgen.
Volgens Mooney is dit slechts een fase waar alle kinderen doorheen gaan. Meisjes willen prinsesjes zijn en jongens Power Rangers. Maar nu worden ook de jongeren ingedeeld in de categoriën mannen en vrouwen. Het duidelijkste voorbeeld is uiteraard Coca-Cola Light en Coca-Cola Zero. Allebei even smerig, maar de een is voor vrouwen en de ander voor mannen. Het meest extreme voorbeeld is het nieuwe telefoonnetwerk SIZZ (van RTL en Vodafone). Dit is geheel gericht op vrouwen, het is ‘makkelijk en leuk’, het helpt vrouwen met het maken van keuzes (om ‘keuzestress’ te voorkomen) en de slogan is ‘da’s lekker mobiel’. Dat maakt SIZZ toch wel het ultieme marketingvoorbeeld: een ontastbaar en droog iets als een telefoonnetwerk richten op één specifieke doelgroep. Mocht het aanslaan, dan is het SIZZ gelukt lucht te verkopen.
Deze blog is geschreven in het kader van de sessie Marketing, Branding & Pitchen voor de BKB Academie en is gebaseerd op het artikel van Peggy Orenstein in de NY Times: What’s Wrong With Cinderella?
